Τα σαρκοβόρα ξαναχτύπησαν. Πάνω στις στάχτες και στα αποκαΐδια που άφησαν οι φλόγες, συνεχίζεται το πολιτικό τους παιχνίδι. Μια ζωή όμως έτσι ήταν. Δεν έχουν υπομονή ούτε δευτερόλεπτο. Μιλάνε για ενότητα από τη μία και από την άλλη δηλητηριάζουν τον λαό. Καλλιεργούν την μαζική υστερία και οδηγούν σε αλυσιδωτές αντιδράσεις τις λανθάνουσες -άρρωστες- πτυχές της κοινωνίας, φέρνοντας ‘τες στο προσκήνιο, δίνοντας τους πρόσφορο έδαφος για να δράσουν.

(εικόνα από το AFP)
Τα σαρκοβόρα όμως είναι άπληστα. Θέλουν πάντα ολοένα και παραπάνω σάρκα. Είναι αδηφάγα. Το μόνο που απομένει στο τέλος είναι φαγωθούν μεταξύ τους. Τους αθώους όμως που βρίσκονται στη μέση και δεν φταίνε πουθενά ποιος τους ρώτησε; Ποιος ρώτησε ποτέ ή κινήθηκε σκεφτόμενος το μέλλον και τις επόμενες γενιές; Είναι τόσο κοντόφθαλμα που οδηγούνται ως γνήσια αρπακτικά από την όσφρηση και όχι από την όραση και την ακοή.
Δυστυχώς τα σαρκοβόρα είναι αναπόσπαστο μέρος του οικοσυστήματος. Δεν μπορούμε να τα εξοστρακίσουμε σε άλλα μέρη γιατί το οικοσύστημα θα καταρρεύσει. Το ζήτημα είναι να τα εξημερώσουμε και αν δεν το καταφέρουμε αυτό να τα περιορίσουμε σε ζώνες όπου θα είναι γραφικά εκθέματα ή αξιοθέατα. Εκεί μπορούν να κατασπαράσσονται άνετα χωρίς να πειράζουν τα υπόλοιπα ζώα.

(εικόνα από το AFP)
Για το καλό μας και το καλό των παιδιών μας.